skip to main |
skip to sidebar
Ένα καράβι θα σκαλίσω
Για να ταξιδεύω και να ‘ρχομαι κοντά σου.
Κι εκεί, στης ελπίδας τ’ αγνάντεμα,
Δάκρυα χαράς θα το ποτίσω
Και της νοσταλγίας το όνομα θα το βαφτίσω.
Γι’ άγκυρα, γαλάζιο του έρωτα καραβάκι θα κεντήσω
Και με χρώμα νόστιμο θα το στολίσω.
Για χάρη σου….
Τη γεύση του δειλινού θα φορέσω, κι άνεμους θα καλέσω
Στον ύπνο σου κρυφά να μπω, ένα δάκρυ να φυσήξω…
Και στην άκρη της πονεμένης σου καρδιάς
Φλογίτσα θα φυτέψω, να διαλαλεί
Της ουτοπίας τη χίμαιρα της αγάπης το γλυκό καημό.
Κι όλα τα κλειδιά θα στα χαρίσω,
Να ‘ρχεσαι να ξεκλειδώνεις τις νύχτες
Της ψυχής μου τ ‘απάτητα μονοπάτια…
Κι όταν το φεγγάρι χάρτινο θ’ ανατέλλει
Σκαλίτσα θ’ ανεβαίνω να σε φτάνω,
Λίγη απ’ την αρμύρα των ματιών μου
Να σε δροσίσω,
Να μη μου μαραθείς….
Θα πηγαίνω και θα ’ρχομαι
Στης αγκαλιάς σου τ’ ακρογιάλι,
Του αδύνατου δραπέτης,
Στου έρωτα το φως για να μπω,
Μες τ’ αναφιλητά της νύχτας ν’ αρμενίζω
Και στου κορμιού σου τα παλάτια να πλανιέμαι….
Κι εσύ,
Σε παγκάκι έρημης πλατείας,
Να με προσμένεις,
Σκαλίζοντας μυστικά και παράπονα,
Κι έχοντας στο νου
Ταξίδια
Στα παραμύθια, αλήθεια……
Μαθήματα ζωγραφικής!
Πληροφορίες
Ένα καράβι θα σκαλίσω
Για να ταξιδεύω και να ‘ρχομαι κοντά σου.
Κι εκεί, στης ελπίδας τ’ αγνάντεμα,
Δάκρυα χαράς θα το ποτίσω
Και της νοσταλγίας το όνομα θα το βαφτίσω.
Γι’ άγκυρα, γαλάζιο του έρωτα καραβάκι θα κεντήσω
Και με χρώμα νόστιμο θα το στολίσω.
Για χάρη σου….
Τη γεύση του δειλινού θα φορέσω, κι άνεμους θα καλέσω
Στον ύπνο σου κρυφά να μπω, ένα δάκρυ να φυσήξω…
Και στην άκρη της πονεμένης σου καρδιάς
Φλογίτσα θα φυτέψω, να διαλαλεί
Της ουτοπίας τη χίμαιρα της αγάπης το γλυκό καημό.
Κι όλα τα κλειδιά θα στα χαρίσω,
Να ‘ρχεσαι να ξεκλειδώνεις τις νύχτες
Της ψυχής μου τ ‘απάτητα μονοπάτια…
Κι όταν το φεγγάρι χάρτινο θ’ ανατέλλει
Σκαλίτσα θ’ ανεβαίνω να σε φτάνω,
Λίγη απ’ την αρμύρα των ματιών μου
Να σε δροσίσω,
Να μη μου μαραθείς….
Θα πηγαίνω και θα ’ρχομαι
Στης αγκαλιάς σου τ’ ακρογιάλι,
Του αδύνατου δραπέτης,
Στου έρωτα το φως για να μπω,
Μες τ’ αναφιλητά της νύχτας ν’ αρμενίζω
Και στου κορμιού σου τα παλάτια να πλανιέμαι….
Κι εσύ,
Σε παγκάκι έρημης πλατείας,
Να με προσμένεις,
Σκαλίζοντας μυστικά και παράπονα,
Κι έχοντας στο νου
Ταξίδια
Στα παραμύθια, αλήθεια……
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου